wtorek, 17 listopada 2026

Pielgrzymka do Padwy na koncert Petera Hammilla

Wstęp 

To wpis o tym, jak wracam (bo zawsze wracają). Do nieregularnych treningów wracam już od jakiegoś czasu, ale coś do czego najbardziej tęskniłem to WYPRAWY. To był jeden z najpiękniejszych aspektów mojego biegowego życia, którego najbardziej mi brakowało. Wyjechać z domu, zostawić na dzień, dwa lub trzy swoją codzienność i z najlepszymi przyjaciółmi przejść na drugą stronę lustra. Z Dominikiem, Michałem, Kamilem - czy w innych mieszanych teamach przemierzaliśmy Szwecję, Norwegię, Finlandię czy Włochy... Wtedy wydawało mi się, że świat już tak zawsze będzie wyglądał. Bierzesz do ręki najtańszy bilet lotniczy jaki znajdziesz, sprawdzasz na google maps co ciekawego jest w okolicy i ruszasz na wyprawę z małym plecaczkiem i pirackim okrzykiem na ustach "ahoj przygodo". 


 
Nie miałem wtedy świadomości, że COVID przekreśli naszą dopiętą niemal na ostatni guzik wyprawę do Danii, a chwilę później przekreśli mnie jako osobę, która ma do czynienia jakkolwiek z bieganiem. 
 
Minęło kupę czasu, wracałem i upadałem. Ale nie przestałem tęsknić. Czytałem wpisy Dominika o jego samotnych wyprawach i ściskało mnie w sercu, wywracało mi flaki, bo świadomość tego - jak to jest fajne i ważne, jak to stabilizuje, jak to pozwala odkrywać samego siebie... ta świadomość nie ułatwiała mi tkwienia w byciu grubym i zasapanym. 
 
Z wagą walczę ponownie od początku lipca. Tym razem głównym motorem do jej zrzucania jest dieta a nie sport. Ten jest tylko dodatkiem, który być może, ale nie musi. No pressure. Nie ma samobiczowania jak nie wyjdę w środę czy sobotę na marszobieg. Idzie dobrze. Nawet bardzo dobrze...
  

Teraz kilka zdań w pozornie innym wątku 

 

Peter Hammill to jeden z tych artystów, którego fanem jestem od końcówki lat 80-tych, gdy nauczył mnie jego muzyki Tomek Beksiński. W pierwszej klasie liceum miałem już całą dyskografię jego zespołu czyli Van Der Graaf Generator i sukcesywnie uzupełniłem kolekcję płyt solowych których na dzień dzisiejszy jest dobre kilkadziesiąt.


Peter Hammill do Polski przyjeżdżał już kilka razy. Uczestniczyłem w niemal każdym koncercie, niestety poza tym pierwszym z 95-tego roku w Bydgoszczy. Ostatni koncert miał odbyć się 2019 roku, ale plany pokrzyżował ten sam COVID, który pokrzyżował mi bieganie. Kilka lat później miał znowu przyjechać i można było wejść na te same bilety których nie oddałem. Wtedy trasę przerwała choroba Petera i znowu trzeba było czekać latami. 
 
W końcu napisał do mnie Piotr Kosiński z Rock Serwisu parę miesięcy temu, że będzie koncert w Krakowie i Warszawie, i jako że nie oddałem biletów z 2019 r. mogę sobie wybrać dowolny z tych koncertów i zamówić nowy bilet.
 
W ten sposób znalazłem się na koncercie w Warszawie we wrześniu i ten koncert mnie po prostu rozłożył na łopatki. Nie tylko dlatego że repertuar, nagłośnienie, atmosfera - była pierwsza klasa, ale dlatego że pod koniec koncertu Hammill w sposób niejednoznaczny dał znać że najprawdopodobniej to jego ostatni koncert w Polsce.
 
Wróciłem do Gdańska i przez kilka dni przeżywałem, że więcej już nie będę uczestniczył w takim misterium. No i wtedy olśniło mnie jak pomysłowego Dobromira. Kupiłem bilety na koncert w Padwie i Mediolanie - czyli dwa ostatnie koncerty trasy włoskiej. Do tego bilet lotniczy do Wenecji, powrotny z Mediolanu i voila! 
 

Planowanie pielgrzymki 

 

Kiedy przystąpiłem do planowania transportu z lotniska do Padwy wpisałem sobie obie destynacje i przypadkiem wybrałem trasę pieszą. Trasa piesza okazała się w większości prostą linią - pomyślałem sobie że Google to debil i autostradą chce mnie prowadzić :) Zacząłem przybliżać ścieżkę i okazało się że nie autostradą tylko równiutka prościutka ścieżką leśną!
 
Wtedy olśniło mnie po raz drugi - po co mam brać transfer lotniskowy z Treviso do Padwy skoro mogę tę trasę w większości przejść piechotą? 
 

Pielgrzymka 

 
W niedzielę rano po prostu wysiadłem o 8 rano na lotnisku w Treviso i zacząłem iść…. 
 
Trasa piesza do centrum Padwy pokazywała... nomen omen 42 km. Jednak tylko pierwsze 25 km miało prowadzić szlakiem  Treviso-Ostiglia, na wysokości Padwy szlak szedł dalej prosto, a do centrum trzeba było odbić w podmiejskie wąskie uliczki bez pobocza. Ja wiem, że liczba 42 niesie w sobie magię, ale 25 też nie jest zła, jak na początek.
 
 

 
Dwa zdania o szlaku: 
 
Szlak Treviso-Ostiglia to niezwykła trasa pieszo-rowerowa w regionie Veneto, poprowadzona śladem dawnej linii kolejowej. Jej historia sięga lat 20. XX wieku, kiedy rozpoczęto budowę strategicznej linii kolejowej łączącej Treviso z Ostiglią. Po wojennych zniszczeniach i stopniowym wycofaniu kolei z użytkowania dawne torowisko zaczęło zyskiwać nowe życie jako szlak rekreacyjny. Dziś prowadzi przez włoską prowincję, pola, kanały, niewielkie miejscowości. 
 
 
Od lotniczego terminala do wejścia na szlak dzieliło mnie mniej niż kilometr. I kiedy inni jeszcze czekali na autobus do Padwy lub Wenecji za kilkanaście euro - ja byłem już w innym świecie. Wystarczyło minąć kilka domostw ze szczekającymi psami (o bardzo niskich ogrodzeniach), kapliczkę z Marią i rozpostarła się przede mną absolutnie prosta, hipnotyzująca ścieżka. Ty i twoje myśli. Ty tu i teraz. Krok za krokiem. Każdy taki sam. Ten sam krajobraz. Czasem ktoś wyprowadzał psa na spacer. Po 9:00 pojawili się pierwsi rowerzyści. Czasem ktoś powiedział buongiorno. 
 

 
Miałem ze sobą słuchawki, planowałem słuchać podczas marszu moich ulubionych albumów Petera Hammilla, ale wszedłem w taki stan, sam ze swoimi myślami, że muzyka była niepotrzebna. 
 
Pogoda miała być podła, miało padać, ale zamiast tego było 11-12 stopni, niebo przeplecione ledwie białymi chmurami. Można zdjąć bluzę i przepleść ją przez plecak. Jak powiedział mi Dominik: "pogoda we Włoszech w listopadzie jest idealna, można chodzić w koszulce, niestety w kwietniu się psuje i jest za ciepło".
 

 
Mijają 3 godziny. Krajobraz zasadniczo się nie zmienia. Idę górą zapomnianego nasypu kolejowego, zarośniętego drzewami, czasem minę jakąś wioskę, z kominów unosi się dym - rześkie niedzielne powietrze miesza się z zapachem, który kojarzę z porannych biegów z Chojnic, skąd pochodzi moja Miłość :) Czasem minę zapomniany, opuszczony dworzec by znów zatopić się w aleję drzew. 
 

 

25 kilometrów minęło w jedną chwilę 

 

Za mało, zdecydowanie za mało. Dotarłem na dworzec w Camposampiero. Szlak mijał Padwę z prawej strony. Kupiłem bilet i małą butelkę wody. To były tylko 4 godziny. Ale to były też 4 godziny marszu, który obudził we mnie wszystko co kocham, wszystko co ukrywałem przed samym sobą, że kocham. 
 
Ostatni etap do Padwy pokonałem pociągiem. Dokładając przemarsz z dworca, oraz zwiedzanie - dzień zamknąłem robiąc 38 kilometrów. 
  

 
Van Der Graaf Generator - Pilgrims

I climb through the evening, alive and believing
In time we shall all know our goals and so, finally, home;
For now, all is secret - though how could I speak it
Allow me the dream in my eye!
I've been waiting for such a long time
Just to see it at last
All of the hands tightly clasped
All of us Pilgrims
 
 

A koncert?

 

Koncert Petera miał miejsce w Sali Gigantów. Sala dei Giganti w Padwie to monumentalna sala w historycznym Palazzo Liviano, ozdobiona XVI-wiecznymi freskami przedstawiającymi gigantów i bohaterów mitologii oraz historii starożytnej. Jej imponujące malowidła pokrywają niemal całe ściany i tworzą niezwykłą iluzję przestrzeni. 
 
Anturaż zjawiskowy. Koncert.... poza skalą. Ale to już inna opowieść. 
 

 
 
 
 

środa, 7 października 2026

Wróci? Zawsze wracją...

Jeżeli ktoś śledzi mnie na Stravie to zauważył, że coś drgnęło. Jeżeli ktoś widuje mnie na parkrunie spacerującego z psem w przeciwnym kierunku, to raczej tego nie zauważa, że coś drgnęło :) Mam świadomość, że to czy schudnę 20 kg czy przytyję 20 kg to nie są zauważalne zmiany z perspektywy kogoś, kto jest szczupły. 

Ale nie o to chodzi. 

Cały czas ciągnie mnie do stanu ducha, który kiedyś dawało mi bieganie. Stanu, który ktoś może próbować "unaukawiać" przypisując mu cechy medytacyjne. Stanu, który wielokrotnie towarzyszył mi przy 10-tym, 30-tym czy 70-tym kilometrze. Kiedy ciało i duch rytmicznie płyną obok siebie i kompletnie nie ma znaczenia co było kiedyś, co będzie w przyszłości, bo jest na lewo czy prawo. Stanu, kiedy umysł jest czysty i doznaje absolutnego odprężenia.   

Ale żeby go osiągnąć - nie można po prostu wstać z kanapy i z całym ciężarem swojego ciała i braku ruchu przez miesiące zacząć biec przed siebie. Po 200 metrach łapie cię zadyszka, więc na przemian idziesz i biegniesz, idziesz i biegniesz... po 20 minutach jesteś w stanie już tylko iść. Nogi są za ciężkie, oddech za szybki. Głowa mówi: "po co mi to wszystko"...  Wspomnienie przyjemności z biegania oddalone jest o lata świetlne. 

Wydaje mi się, że jak mało kto doskonale rozumiem, czemu tyle osób twierdzi: "bieganie jest nie dla mnie!".  Znam wielu, którzy próbowali kilka bądź kilkanaście razy i nigdy ich to nie wkręciło. Nigdy nie przeszli do końca przez te bagna, przez te miesiące tyrania bez świadomości jak może smakować nagroda. 

Ja tą świadomość mam. Dlatego - tak jak zatytułowałem ten wpis - zawsze będę wracał. Nagroda to nie jest coś, co po przekroczeniu pewnej granicy będzie przychodzić zawsze, podczas każdego treningu. Ona przychodzi stopniowo. Najpierw raz na 20-30 treningów, potem częściej, raz na dwa tygodnie, raz na tydzień, czasem co drugi trening. 

I dziś był ten pierwszy raz od dwóch lat. 

Odwiozłem syna na trening na Azaliową. Praktycznie "całe życie jako rodzic" jeździłem na Azaliową wozić trójkę na basen. 15 lat parkowania na Azaliowej i siedzenia w aucie na parkingu bo wracać się nie opłaca. Pętlę Azaliowa --> zbiornik Jasień --> Azaliowa zrobiłem setki razy. I szczerze mówiąc nienawidzę tej trasy, ale lepszej w tej okolicy, którą można biegać po ciemku, nie udało mi się wymyślić. Biegniesz przez osiedle, potem mostem nad obwodnicą, wzdłuż parkingu przy Auchan, potem od ronda do ronda ścieżką pieszo rowerową, na końcu gubisz się między nowymi blokami nastawianymi przez deweloperów na terenach dawnego poligonu - by finalnie trafić na kilometrową pętlę wokół zbiornika Jasień. Ale zamiast uciec w bok do Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego - patrzysz na zegarek i orientujesz się, że właśnie pora wracać.  

Biegłem dziś tempem (jak na swoje 55% więcej wagi od pomiarów z 2019 roku) całkiem przyzwoitym 7:30 min/km. Ale najważniejsze jest to, że to właśnie był ten jeden na 30 treningów, gdzie nie musiałem pchać kamiennej kuli pod górę, a wszystko dookoła sprzyjało mi, by krok za krokiem nie patrzeć ani w tył, ani w przód, ani też w lewo czy prawo. 

I co ciekawe, nie grałem w słuchawkach jednego albumu, ale zrobiłem sobie koncert życzeń. Włączyłem pierwszy utwór, a resztę kolejki ustawiłem w trakcie:

  • Van Der Graaf Generator - The Undercover Man
  • Genesis - The Musical Box
  • King Crimson - Sailor's Tale
  • Camel - Song Within a Song
  • Jethro Tull - Aqualung
  • UK - Danger Money
  • Marillion - Assassing 
  • Dream Theater - Pull Me Under
  • Metallica - Orion 

 

Tak więc wróciłem, zawsze będę wracał. 

sobota, 15 lutego 2025

Parkrun Gdańsk-Południe #392 - Valentyne Suite


 - Zawsze jest tak samo - wydyszałem na mecie zwracając się częściowo do Kamila, który zdążył już dojść do siebie po swoim biegu, a częściowo w kierunku pokrytej śniegiem trawy za krawężnikiem na mecie parkruna. 

Kiedy się już wystarczająco wysapałem, dodałem kilka zdań, których i tak nie musiałem, bo każdy wie jak to jest. 

Zaczynasz niby spokojnie, aby przebiec i nie umrzeć. Ale jednak jest to zawsze trochę szybciej niż truchtasz sobie na co dzień. Po kilometrze jest całkowicie bezboleśnie, a po drugim wciąż ok. Potem zaczyna się przesmyk, czujesz już, że gdyby nie te osoby przed i za tobą, to byś trochę zwolnił. No ale to byłoby przecież ujawnieniem swojej słabości :) Po wbiegnięciu/wpełznięciu na mały zbiornik przez kolejne 100 metrów cię zatyka, ale przecież nie zwolnisz teraz, kiedy pokonałeś już podbieg a do mety jest tylko płasko lub z górki. Wtedy zaczynają się pierwsze przekleństwa.

Gdyby ktoś wtedy zapytał się mnie, czy za tydzień będę też biegł odpowiedziałbym klasykiem:

- W żadnym wypadku! A komu to potrzebne? A dlaczego? 

Zostały jeszcze dwa kilometry. Myślisz, że wystarczy na trochę dłużej zamknąć oczy. Zamykam więc i biegnę na pamięć. Otwieram i okazuje się, że wciąż jestem w tym samym miejscu. Niestety ten sposób nie działa. Trzeba dobiec. 

I kiedy powtarzasz sobie dwadzieścia razy: żadnego finiszu! żadnego finiszu.... to i tak kiedy wchodzisz w ostatni zakręt to z każdym krokiem coraz szybciej, coraz szybciej i szybciej... wbiegasz na metę i w głowie masz jedno:

 - Zawsze jest tak samo ...

Biegałem na wiele różnych czasów, mając różne wagi startowe, ale tylko w wyjątkowych sytuacjach scenariusz był inny niż powyższy. Na parkrunie zmęczenie zazwyczaj jest funkcją wzrastającą wykładniczo...

Czas na dzisiaj? 31:40 

A wpis ten robię głównie po to, aby nie zniknęło w otchłani facebooka zdjęcie, które w walentynkowej aurze i z walentynkowymi gadżetami zrobiły mi na mecie parkrunowe dziewczyny.

Może i nie biegam jeszcze/już szybko, ale kto się może pochwalić takimi włosami dwa lata przed pięćdziesiątką??

 

 

piątek, 14 lutego 2025

Running with David Bowie - "Let's Dance"

 ... tym marzeniem Bowiego było stać się gwiazdą. Najjaśniejszą na całym nieboskłonie muzyki pop lat 80-tych. Obsadzać numery jeden na listach. Ashes to Ashes z poprzedniego albumu dało mu drugi w historii singiel na pierwszym miejscu w UK. Ale Bowie chciał więcej. Chciał stać się gwiazdą popu, którą Patrick Bateman będzie puszczał ze swojego zestawu audio Harman-Kardon w American Psycho. I prawie się to udało. Bo piosenka Bowiego pojawiła się w tym nakręconym 20 lat później filmie, ale jako fragment soundtracku, a nie jako ikona odtwarzana z płyty CD jak Sussudio Phila Collinsa. Myślę jednak, że na górnej półce nad equalizerem HK EQ7 musi, po prostu musi stać piętnasty album studyjny Davida Bowie - Let's Dance.


  • 1983 - Let's Dance

To jest popowa petarda! Dwa wielkie hity: tytułowy Let's Dance oraz China Girl. Oba pamiętam z pierwszych teledysków, które od wielkiego dzwonu pojawiały się w polskiej PRL-owskiej telewizji. Nie mieliśmy satelity, więc możliwość zobaczenia jakiegokolwiek videoclipu w TV było wielkim świętem. Chłonąłem te obrazy jako kilkulatek. I pamiętam do dziś. 


To jest majstersztyk popu. Ale wtedy, w pierwszej połowie lat 80-tych pop miał swoje najbardziej ambitne chwile w historii. Wtedy do popu zaliczały się tak wielkie albumy jak Avalon - Roxy Music, czy Stationary Traveller - Camel. Nie mówiąc o Thriller - Jacksona, czy albumach Sade. Nigdy potem już nie było takiego popu :(

Let's Dance jest ikoną tamtych czasów. Jest idealnie wstrzelony w swoją chwilę. Biega się przy nim rewelacyjnie. To jest bez dwóch zdań najlepszy jak do tej pory album Bowiego. 

* * *

Moje prywatne "The Best of David Bowie"

  1. Space Oddity
  2. Life on Mars?
  3. Wild is the Wind
  4. Ashes to Ashes
  5. Let's Dance
  6. ...

 

Running with David Bowie - "Scary Monsters (and Super Creeps)"

Dawid Bowie staje się nowym romantykiem. A ja coraz bardziej uprzedzam się do niego.

  • 1980 - Scary Monsters (and Super Creeps)

Przyznam, że po Lodger bylem zmęczony. Myślałem o tym, aby odpuścić sobie bieganie z Bowiem. Jest tyle innych cudownych, natchnionych albumów, a ja tracę swój czas z najszybszym copycatem na świecie. Tym bardziej smutno mi było, kiedy przeglądałem swoje winyle aby zrobić poniższe zdjęcie:

 


Musiałem przełożyć tyle fajnych płyt, aby gdzieś głęboko znaleźć ten album. Ale jak śpiewała Nosowska "obowiązek obowiązkiem jest" i trzeba dokończyć dyskografię.  

Słuchawki na uszy, ciemno dookoła i... zaczyna się bardzo fajnie... monolog po japońsku, z tylu gitary, ale takie surowe, zimne, techniczne, jakby grał sam Robert Fripp w czasach Discipline. Hmmm mała roszada w muzykach sesyjnych? Robert Fripp z King Crimson zastąpił ... Adriana Belew z ... King Crimson? 

Cały ten album słuchało mi się r.e.w.e.l.a.c.y.j.n.i.e ! Dawid Bowie, król złodziei, muzycznych misz-maszów, kolaboracji z geniuszami - tym razem ustrzelił sam środek tarczy. Gitarą Frippa jest nasączone moje dzieciństwo i kiedy przebojowo-noworomatyczne kompozycje mają w drugiej linii takie działo jak gryf jego gitary (Frippa) to jestem zawsze na tak.   

Dokładając do tego przebój jakim jest Ashes to Ashes mamy album, który wtłoczył trochę benzyny w moją zmęczoną Davidem Bowie głowę.

A bohater tego cyklu jest już o włos od osiągnięcia swojego marzenia... a tym marzeniem jest: .....

* * *

Moje prywatne "The Best of David Bowie"

  1. Space Oddity
  2. Life on Mars?
  3. Wild is the Wind
  4. Ashes to Ashes

poniedziałek, 3 lutego 2025

Running with David Bowie - "Low", "Heroes" & "Lodger"

Wkraczamy w najbardziej zakombinowany fragment twórczości Dawida Bowie. Rok 1977. Bardzo dobry rok. Trylogia berlińska. 

  • 1977 - Low
  • 1977 - Heroes

 


Cały czas zastanawiam się (tzn. cały świat się zastanawia) czy Bowie to geniusz i muzyczny trendsetter czy perfekcyjny złodziej i kombinator. Mam ten luksus, że mogę oceniać jego dyskografię z perspektywy czasu i wiem nie tylko to, co wydarzyło się wcześniej, ale też i później. I niemal za każdym razem w nutach Bowiego odnajduję coś, co już wcześniej było, ale Bowie dorwał się do pomysłów/trendów/brzmień jako jeden z pierwszych, ubrał nowe szaty i zaczął spijać śmietankę i pławić się w splendorze. 

Rywalizację z Bryanem Ferry można było zauważyć już wcześniej. Styl Bowiego i styl Roxy Music był od początku podobny. Ferry nagrał płytę z piosenkami innych, to Bowie natychmiast zrobił to samo (Pin Ups). Ale myślę, że w zaciszu swojej własnej głowy, miał świadomość, że For Your Pleasure Roxy Music jest albumem lepszym, bardziej nowatorskim, ciekawszym, głębszym niż Ziggy Stardust czy Aladdin Sane. A stał za tym "Adrian Newey muzyki elektronicznej" czyli Brian Eno. Adrian Newey to gość, który pracując dla Williamsa, McLarena i Red Bulla zaprojektował auta, które 12 razy wygrały mistrzostwa świata.  Nigdy nie był na pierwszym planie, ale team, dla którego pracował stawał się murowanym faworytem do zwycięstwa.

Brian Eno był kimś tego samego pokroju. Poza tym, ze pracował z U2, Davidem Byrnem, Robertem Frippem z King Crimson nagrał jeden utwór, który zna absolutnie każdy - dźwięk startowy w MS Windows 95 – The Microsoft Sound.

Wracając do Bowiego, udało mi się wreszcie dokonać transferu Briana Eno i w 1977 roku zaczęła ukazywać się światu trylogia berlińska: czyli albumy Low, Heroes i Lodger.. Muzyka znacznie inna niż do tej pory, z dużą domieszką elektroniki, ambientu, dużo ambitniejsza niż wszystko co do tej pory robił Bowie. 

Ale.... ja nigdy do końca nie "kupowałem" tego co zrobił Bowie i Eno. Tak samo przez ostatnie lata jak i teraz mam pewną podejrzliwość co do intencji. Coś mi tutaj nie gra, za dużo jest na pokaz. Wiadomo, że to tylko domysły, bo muzyka jest muzyką i powinna bronić się sama, ale zwyczajnie  nie potrafię odciąć się od myśli, że jest to robione "pod własne ego" a nie z głębi duszy.

Tak więc jednocześnie i Low i Heroes mi się zarówno podoba jak i nie podoba. Zupełnie tak samo mam z Radiohead i Marillion bez Fisha. 

Jest jednak jeden wyjątek: A New Career in a New Town z Low. Widzę jak na koncercie Bowiego w 1977 roku stoi czterech 20-latków: Sumner, Curtis, Hook i Morris i mówią: "Wooooooow, ale klimat, załóżmy zespół..... i nazwijmy go Warszawa jak tytuł utworu z płyty Low!".

Tak było, potwierdzam. Tylko zespół szybko zmienił nazwę z Warsaw na Joy Division.

* * *

A teraz o bieganiu:

Na spacerze z psem w sobotę około 8:00-mej spotkałem Maksymiuka, który już coś tam sobie biegał lub rozgrzewał się. I Maksymiuk mówi: "Chodź na parkrun". Pomyślałem, czemu by nie, wiec odprowadziłem psa do domu i poszedłem na parkrun. 

I dobrze zrobiłem, że poszedłem, bo na starcie poznałem jedno z pragnień Adama Angielczyka. Słodko się na mnie spojrzał, chwycił mnie obiema rękami w pół i powiedział: "Zawsze chciałem się przytulić do Rubeusa Hagrida"

Tak więc nasz parkrunowy Harry Potter spełnił swoje marzenie :)

* * *

  • 1979 - Lodger 
 

Lubię płyty Bowiego bo są krótkie. Nawet jak nie bardzo masz ochotę na bieganie, to 34 minuty zachęca. Tyle trwa ostatnia z "berlińskiej trylogii". Mam tę płytę na CD od Miszy z Kaliningradu, nie stoi nawet na półce, tylko gdzieś w kartonie z piratami. Przed dzisiejszym biegiem mogłem o niej powiedzieć tyle, że kompletnie jej nie pamiętałem. Nie byłem w stanie przywołać żadnej nuty. Zwyczajnie nie wracałem do niej przez lata. Było więc do dla mnie jakby nowe doświadczenie.

Ten album jest kwalifikowany przez encyklopedystów jako art rock... ciekawe. Może to przez fakt Adriana Belew (przyszłego gitarzystę King Crimson) w składzie? Niestety, przez te 34 minuty musiałem go jakoś przemęczyć, a wytrzymałem tylko dlatego bo biegło mi się jakoś łatwo i przyjemnie. 

Coraz bardziej nastawiam się negatywnie do Davida Bowie. Usystematyzowanie jego dyskografii na osi czasu sprawia, że widzę w nim z każdym albumem większego frustrata i zazdrośnika. Lodger to materiał na świetny art-rockowy album, ale panowie Eno, Belew i jeszcze kilku innych musieliby wywalić Bowiego ze składu :) Mam świadomość, że rok 1979 był inny, że wtedy nie grało się klasycznego art-rocka, przez świat przeszła fala punk rocka i właśnie nacierała nowa fala. I Lodger jest bardziej nowofalowe niż art rockowe ale słychać na niej po części zmęczenie materiału, jaki i ciągniecie liny każdy w swoją stronę. Eno chciał kombinować. Bowie chciał być znów gwiazdą. Ale żaden z utworów z tej płyty hitem nie był. Przez cały rok 1979 na listach przebojów wyprzedzał go Gary Numan, który... nie krył fascynacji Davidem Bowie :) Ale to Numan był królem syntezatorów, królem synthpopu. Nagrał dwa wielkie przeboje: "Cars" i "Are Friends Electric?" ... rodził się styl new romantic. 

Co zrobił Bowie? Obraził się na Numana, że był pierwszy, szybko się uwinął, nagrał album w stylu new romantic i zaczął rozpowiadać światu, że to ON, że to ON wymyślił ten styl. Bowie nie chciał być muzykiem, artystą. On chciał być celebrytą.

Ale o Scary Monsters napiszę po to tym, jak go przesłucham na kolejnym treningu.


piątek, 31 stycznia 2025

Running with David Bowie - "Young Americans" & "Station to Station"

  • 1975 - Young Americans

 

No i mamy pierwszą naprawdę solidną zmianę stylu. Po trasie w USA David Bowie zwariował na punkcie filadelfijskiego soulu i w tamtejszym studiu Sigma nagrał ten album. Niewiele tu z rocka, niewiele z folku, i przede wszystkim Bowie zrzucił z siebie glam-rockowy pióropusz. Jego śpiew stał się inny, mniej wymuszony, mniej forsowany, bardziej melodyjny. Jest soul, funk, gospel! WOW! 

Tej płyty słucha się bardzo bardzo dobrze! I teraz uwaga: dopiero wczoraj przesłuchałem jej w całości od A do Z po raz pierwszy w życiu. Jak ja mogłem pominąć taki rodzynek? Po przeczytaniu tekstu z wkładki z Bowiem w Tylko Rocku we wrześniu 1998 jakoś (mimo oceny 4 na 5) stwierdziłem, ze skoro nie ma tutaj rocka, a eksperymenty z pogranicza prog-rocka przyjdą dopiero za dwa albumy po "zejściu się" z Brianem Eno, nie muszę za wszelką cenę znać ten płyty i poświęcać swojego ubogiego kieszonkowego akurat na ten album. 

Nie wiem czy kiedykolwiek bym go przesłuchał gdyby nie ten auto-challenge i bieganie płyta po płycie. Może nawet nigdy w życiu. A tak - słucham jej dziś cały dzień, kolejny i kolejny raz. 

 

  •  1976 - Station to Station

Wstałem o 4:30 i nie mogłem zasnąć. Normalne w moim wieku :) Dobry moment aby bardzo powoli wstać, wypić kawę i wyjść pobiegać. Następny w kolejności czekał mnie album Station to Station. Dawid Bowie w kolejnym wcieleniu - The White Thin Duke. Kiedy trakcie pierwszego kilometra leciał w słuchawkach utwór tytułowy przyszła mi do głowy myśl, czy czasem tak właśnie w 1975 roku nie brzmiałby Peter Gabriel, gdyby nie miał Banksa, Rutheforda, Hacketta i  Collinsa jako współtwórców muzyki? Gdyby The Lamb Lies Down On Broadway miało być solowym albumem Gabriela, pozbawionym wirtuozerskich progresywnych wstawek? A może to David Bowie chciał stworzyć muzykę trochę bardziej skomplikowaną, będącą pomostem to majaczącej na horyzoncie współpracy z Brianem Eno? Ale pod żadnym pozorem nie jest to płyta progrockowa. Ona ma taką unoszącą się mgiełkę zakombinowania, która towarzyszyła również progresywnym grupom, które wychodziły z głównego kanonu. Ale więcej tutaj chociażby soulu będącego echem poprzedniego albumu. Stay brzmi jak z repertuaru Steviego Wondera. World on the Wing niesie w trakcie biegu dokładnie tak jak wskazuje jego tytuł. Ale największą perłą jest przepiękny Wild is the Wind. 

Płytę kupiłem w wersji LP w 1999 roku w Paryżu za 3 franki. A po powrocie z podróży wręczyłem jako prezent urodzinowy mojemu najlepszemu kumplowi z tamtych czasów  - Adamowi. Mam nadzieję, że masz ją do dziś :)

* * *

Moje prywatne "The Best of David Bowie"

  1. Space Oddity
  2. Life on Mars?
  3. Wild is the Wind
  4. ...